RSS
 

Archiwum dla kategorii ‘strofa mickiewiczowska’

Kolejne odsłony

27 kwi

Odpowiedz mi poezjo, jak długo człek wytrzyma,
Pod gorejącym i silnym bólem;
Z nadzieją która żyła, a kroku nie dotrzyma,
Pogodą ducha, złotym rozumem.

Krwawi serce rozdarte i krwawe łez kolory,
Szkarłat wylany z pucharu życia;
Duch odebrany ciału, młodość traci walory,
Błękit mrokiem skalany dla bycia.

Nieszczęsny los Erato – inkaustem uciśniony,
Błędny kłębek zwinięto od świata;
Opaską przesłonięty, mirażu most wyśniony,
Osnowa mroku, na wieki strata.

Nikt temu nie przeszkodzi, bo zrobić nic nie można,
Wiatr niesie myśli od nowych doznań;
Optymizm jest w człowieku, choć droga życia trwożna,
Grzmoty zależne od ich rozpoznań.

I jeszcze raz zapytam, i teraz tylko Stwórcę,
Bo tego nadmiar – z pytań „Jak żyć”;
Czy moja inkarnacja¹, oznacza że tu wrócę?
Bo jeżeli tak, to czas zacząć pić.


[¹] Inkarnacja – w Buddyzmie synonim kolejnego życia – wcielenia duszy, która na drodze do doskonałości nie może się cofać w pokonywaniu przeszkód trwale z życiem związanych.

26.04.2016 © Agar

© Agar
__2016___
Opublikowano za pomocą Blog.pl dla Androida.